The Hanging Memory

Remember how I would put my arms around your neck

so you can actually feel the beating of my heart?

How you would let this moment linger

by pulling me closer  and letting the space 

(or lack thereof) define

this fleeting memory?

Remember when what used to be a loving embrace

became the agonizing fear that choked us into

letting go?

Remember when I said I love you,

and you said you love you, too?

Throwing the Trash

When you make fun of my heart,
You don’t make fun of me
But of the you that my heart
Found so worthy to love.

When you mock what I felt,
you don’t mock my love
But the friendship
that we once so proudly spoke of.

When you make fun of yourself
and decide to mock this friendship,
You help me not regret
pretending we never met.

Now, go play with your friends,
while I continue loving mine.

The Deviant Love

Some stare into each other’s eyes,

while we take quick glimpses and sideway glances.

Together, they dream of forever,

Yet we, for what seems like forever, dream of “together.”

They hold hands,
and instead, we hold hearts.

And when they make love,

we wait to see what love will make of us.

#thoughtbubbling #realityeverafter #Photords #introvertmindextrovertheart #BenCabMuseum #Photography #museums #paintings #photooftheday #digital #digitalphotography #Poetry #LegallyBlunt #LegallyGrunt #RealityEverAfter #writersofinstagram #fastfoodfiction #buttonpoetry #listen #findyourvoice #instapoet #shortform #instapoetry

The Guilt that We Built

But every time you look at me,
(Or is it I who look at you?)

 I see it.

 Through your eyes
You say “Sorry.”

 And through my smile
I plea,
“Set me free.”

I can finally be me
when you leave
and let me be.

 - "The Guilt that We Built"
@legallyblunt 

#realityeverafter
#Photords
#introvertmindextrovertheart
#LegallyBlunt
#LegallyGrunt
#thoughtbubbling
#fastfoodfiction

#Photography
#blackandwhitephotography
#BlackAndWhite
#photooftheday
#digital
#digitalphotography
#monochrome
#photoart
#photo
#nature
#photoshoot
#picoftheday
#travel
#travelphotography

#Poetry
#writersofinstagram
#buttonpoetry
#listen
#findyourvoice
#instapoet
#shortform
#instapoetry
#writing
#writer
#love
#quotes
#poem
#poet
#poems
#art 

The Constellation

I fall, and I crawl,
 and I fall,
 and I crawl.

 You are my constellation
not of stars
 but of scars.

 You do not need to shine,
Just be mine.

I will be fine.
You are my sign.


 - "The Constellation" @legallyblunt 25 February 2010 #Artwork by "Charlie 2010" seen at the #BenCabMuseum

 #realityeverafter #Photords #introvertmindextrovertheart #LegallyBlunt #LegallyGrunt #thoughtbubbling #fastfoodfiction #Photography #photooftheday #digital #digitalphotography #museums #photoart #photo #nature #photoshoot #picoftheday #Poetry #writersofinstagram #buttonpoetry #listen #findyourvoice #instapoet #shortform #instapoetry    

The Secret

Picture from POSTSECRET

The truth is, I’ve been trying to tell you.

But my words get drowned out

by the beating of my own heart.

That’s my secret.

The In the Know

Picture from POSTSECRET

I know that you know

that I know you know.

I don’t know why I know

I guess we’ll never really know.

The Wishing Us Well

So, I blew my birthday candle,

The one you brought as a surprise.

You asked what I was wishing for,

I kissed you and said, “Surprise!”

The Dark

Leave me, where the only color that I can see is the very color that can protect me.

 - "The Dark" @legallyblunt 23 February 2010

----

Prelude to the end…
of the beginning.

So our tears flowed
Without saying a word
Without thinking of our
goodbyes. It was a hug
most apt, a bandage
to our bleeding hearts.
The man talked about
Hope. Of wounded souls
And of once beating
But now suffering
hearts. The moment
was abruptly started.
A call. A message.
It was the end
of the beginning.
We are not going
To be together.
A series of flash
backs. Of misplaced
optimism. Of pats
on the back and silent
smiles. We knew
this was coming.
We just dreaded
That it’ll be
Too soon.
No letting go
Tears will flow
No more. Today
Is the day that we
Stand our ground.
I’ll see you at the end
Of this mocking
Road. I will hurry
Back to you, this
Is a prelude.
A prelude
To the end
Of the beginning
That never ends.

In Other Salita

In Tagalog:

Nung tiningnan mo ba ako, nakita mo rin ang takot
na dinala nito? Naaninag mo ba ang pagaatubili,
ang pagtatago na pilit kong pinapalitan
ng pagngiti at paghawi ng aking buhok na sa totoo
lang ay hiniling ko na takpan na lang ang aking pagkatao?

Nang hinawakan ba kita, nalaman mo na handa na
Akong ibigay sana ang pagtitiwala, ang pagkalinga
At ang pagmamahal ng nangungulila kong puso?
Pasensya ka na, mapatawad mo sana ang lahat
Ng pagtunganga, pagtahimik at pagsasawalang-

Bahala na ginagamit kong sandata laban sa’yo.

Hindi naman talaga laban sa’yo, kundi laban
sa posibilidad na maaari akong mahulog
at mapahamak sa pagtugon sa mahina pa
sanang tinig na nagsasabing ikaw, sana ikaw,
pwedeng ikaw, bakit ikaw? Mas malakas kasi

ang tinig na nagsusumamo na
sa ganitong pagkakataon, mauna na muna ako,
isipin ko muna ang sarili ko, mahalin ko muna ako.
Bakit hindi ako? Kasi pag nangibabaw nanaman
ang ikaw, magmimistula nanamang saling-pusa

lamang ang ako na sana’y maging bida naman
ng storyang tinatawag ko paring buhay ko.
Nang di natin namalayan na magkadikit na
ang ating mga tuhod, hita, kamay, mukha,
damdamin! Ako lang ba o parang sanay na sila

na magkasama? Ako lang Ba o parang matagal

nang hinintay kita? Ako lang ba o nanumbalik na
ang parating palang nating alaala? Ako lang ba?
Ikaw rin ba? Pero sa pagtatapos ng mahaba
At masalimuot na tanungang ito, Ang tanong parin
ay kung pwede nga rin ba ang tayo? Ako lang ba?

Itutuloy mo parin ba ang paghabol
sa kayo? Muli, natatakot nanaman ako. Kasi

kung tama ang palagay ko, matatapos na
kasabay nito ang guni-guni ko na sana tayo.
Kasi ang paglalaban ng kayo at ng tayo, yung
Huli ang medyo dehado. Sana lang sa desisyon
Mo, kahit na konti, maisip naman ako.

At ang paglalaro na laging taya ang puso ko.
-------------------------------
In English: Where are you and what’s up?!

A Letter to My Blue Rose

I have almost given you

through the years,

you sad blue thing.

Almost.

Petal by petal,

You withered

Into a portrait

Of my life.

Your thorns

Pricked my heart

Aggressively,

without sympathy

nor hesitation.

Your stem remained

In my shaking hand

which refused to let go

until its grip was loosened

by the tears that you left

flowing from my eyes

that were once

sparkling with glee.

My eyes remained

Fixated on you.

On the me that was

Left behind by not a few

I have almost given you

through the years,

you sad blue thing.

Almost.

But for now, I shall keep you,

along with the names

that I once engraved

inside my heart.

Until the right

time comes.

Until the right

person

Comes.

Un

til.

Pasensya Ka Na

picture from POSTSECRET

Pasensya ka na kung nagbago

Ang lahat na bunga ng katatawa-
Nan dito sa utak kong singgulo
Ng ekonomiya at sing-praning
Ng loka-loka. Gusto naman sana
Kita pero nakita kita na kasama sya
Na parang paalala na marami pa
Sila at ako ay mag-isa. Pasensya ka

Na kung parang di ka nakita
At kung nakita man kita
Ay kinausap ang iba at kung
Kinausap ka parang galit pa.
Ang taga-hanga mo kasi ay sadyang
Tatanga-tanga at takot na takot
na sa mga alaala na iniwan ng iba
Na pinapasok naman sana sa mundo
Nyang malala at madalas ay tulala.
Pasensya ka na sa lahat ng pagdududa

Sa intensyon mong malinaw pa
Sa mata ng mga bata na mas magaling
Pa sa pagdadala sa sitwasyong katulad
Kanina. Tumango naman ako, tumingin
Sa malayo kahit ang ulirat ko ay naiwan
Naman sa’yo na naglakad at lumayo.
Kung gusto mo naman sya, ayos lang
Sana. Pero sigurado ka na ba? Kasi
Gusto kita kahit di masyadong halata

At kung sakaling halata kalimutan mo na.
Pasensya ka na sa kaibigan mong aligaga
Na ang dilang madada at nagmamakaawa
Ay di kayang palabasin ang mga hinihintay
Na salita. Pwedeng gusto mo ko, pwede
Rin namang ayaw mo pero kung ako sa’yo
Wag mo naman ako isuko. kasi nga ganito
Naman ang natitirang pangako, sa kaguluhan
Ng tulang ito, isa lang ang sigurado, pag
Ako ang pinili mo, ititigil na ang paglalaro.

In Other Salita a.k.a Sa Madaling Words

In Tagalog:

Nung tiningnan mo ba ako, nakita mo rin ang takot

na dinala nito? Naaninag mo ba ang pagaatubili,

ang pagtatago na pilit kong pinapalitan

ng pagngiti at paghawi ng aking buhok na sa totoo

lang ay hiniling ko na takpan na lang ang aking pagkatao?

Nang hinawakan ba kita, nalaman mo na handa na

Akong ibigay sana ang pagtitiwala, ang pagkalinga

At ang pagmamahal ng nangungulila kong puso?

Pasensya ka na, mapatawad mo sana ang lahat

Ng pagtunganga, pagtahimik at pagsasawalang-

Bahala na ginagamit kong sandata laban sa’yo.

Hindi naman talaga laban sa’yo, kundi laban

sa posibilidad na maaari akong mahulog

at mapahamak sa pagtugon sa mahina pa

sanang tinig na nagsasabing ikaw, sana ikaw,

pwedeng ikaw, bakit ikaw? Mas malakas kasi

ang tinig na nagsusumamo na sa ganitong pagka-

kataon, mauna na muna ako, isipin ko muna

ang sarili ko, mahalin ko muna ako. Bakit hindi

ako? Kasi pag nangibabaw nanaman ang ikaw,

magmimistula nanamang saling-pusa lamang

ang ako na sana’y maging bida naman ng storyang

tinatawag ko paring aking buhay. Nang di natin na-

Malayan na magkadikit na ang ating mga tuhod,

Hita, kamay, mukha, damdamin! Ako lang ba

O parang sanay na sila na magkasama? Ako lang

Ba o parang matagal nang hinintay kita? Ako

Lang ba o nanumbalik na ang parating palang

Nating alaala? Ako lang ba? Ikaw rin ba? Pero

Sa pagtatapos ng mahabang tanungan na ito,

Ang tanong parin ay kung pwede nga rin ba

ang tayo? Itutuloy mo parin ba ang paghabol

sa kayo? Muli, natatakot nanaman ako. Kasi

kung tama ang palagay ko, matatapos na

kasabay nito ang guni-guni ko na pwede tayo.

Kasi ang paglalaban ng kayo at ng tayo, yung

Huli ang medyo dehado. Sana lang sa desisyon

Mo, maisip mo, kahit na konti, ako. At ang pag-

Lalaro na laging taya ang puso ko.

-------------------------------

In English: What’s up?!

Ranting na Patawa

Sayang nga.

Kasi parang wala nang panahon

at wala na ring pagkakataon.

At kung meron man,

nagkakaubusan na ng rason.

Pero kung nauna ka na sana

At narinig ko na agad,

Di ikaw na ang kasama

At ako na ang rason.

Pero marami nang nangyari

Sa mundo mo

At sa mundo ko

Sa lahat ng pangyayari

Hindi ikaw ang kasama ko

At sa’yo, hindi naman ako.

Sa ngayon masaya naman sana

Kung minsan nakakatawa

Gusto kong sabihin na

Ikaw na lang sana

Pero ang weird naman non diba?

Inside Joke

(Sulat Para sa Lalaking May Sariling Mundo)

Hello.

Hell no.

He’ll know.

Hehe.

Heh!

(Para sa Lalaking Naging Aking Mundo)

Heh!

Hehe.

He’ll know.

Hell no.

Hello.

Excerpt from "Iba't Ibang Ngalan ng Hangin"

image from POSTSECRET

Liham


1.

Kaninang madaling-araw,
dumungaw ako sa bintana at buong-lakas na isinigaw
ang iyong pangalan. Nangatal ang mga dahon.
Patuloy na nagsayaw ang nag-iisang gamugamo
sa paligid ng umaandap-andap na ilaw-poste.
Umusad ang mga ulap. Nagkubli ang buwan.
Walang sinumang lumingon.

2.

Gusto kong ipaalam sa iyo
kung gaano nang kahirap ang dumilat.
Nagdurugo ang kalawakan
sa bawat kong pagtingala, nagiging simbigat ng tingga,

at wala na akong magawa kundi abangan
ang marahas nitong pagbulusok.
Ilang libong taon nang uso
ang kamatayan, sabi ng isang makata, at oo,

ilang libong taon na nga tayong binabagabag
ng mga hangganan, ngunit iyon at iyon pa rin
ang katahimikang sumasakop sa ating mga lalamunan
sa tuwing napagtatantong di na babalik ang lumisan.

Iyon pa rin ang mga pagnanasang
alam nating di kailanman makakamtan:
Gusto kong isiping naririnig mo ako,
nababasa mo ito, at sa gilid ng papel,

napapansin mo ang isang linya, nangungulila,
walang mapagsingitan: Nasaan ka na?
Kayhirap magtanong nang walang tumutugon.
Kayhirap pumikit nang nalalamang

kadiliman din lamang ang sasalubong
sa aking pagdilat.

3.

Kailangan kong magpatuloy.
Sapagkat may mga bagay na hindi mo nagawa.

4.

Kayraming balakid sa paglimot: Dalawang talukap,
kalahating kabang langib, isang tabong dugo.

Sa pader ng kusina, sintaas ng tuhod,
may sampulgadang linya. Iginuhit mo iyon, dati,
gamit ang pulang krayola. Hanggang dito
ang inabot ng huling baha. Sandakot na abo.

Singsing, kupas na salamin. Pitak
sa marmol na sahig. Sa ibabaw ng aparador,
may bukbuking kahon, puno
ng mga luma mong liham. Paminsan-minsan,
ibinababa ko pa rin iyon, hinaharaya
ang tinig mong binibigkas ang mga linya.
Hindi mo kailangang magpaliwanag.
Naiintindihan kita. Butas-butas na maleta.

May-lamat na kopita. Kalawanging kuwadra
ng mga ibon. Sa tokador: Ilang aklat. Kuwaderno,
listahan ng mga ipamimili. Huwag
kalilimutan! Tinitigan ko nang masinsin
ang lahat nang ito, isinilid sa isang baul,

pilit pinagkasya sa bukbukin kong puso.
Sa hardin, nakaukit sa sandalan ng bangko,
isang puso, pangalan mo, pangalan ko,
Mayroon pa bang kulang? Mayroon
pa bang naiwan? Sapagkat
kailangan kong sunugin
ang lahat nang natira.

5.

GAMUGAMONG NAGSASAYAW:
Kaylapit nang magliwanag,
ngunit di ko matiis na lumapit sa iyong init.

UMAANDAP-ANDAP NA ILAW-POSTE:
May hanggan ang halat.

GAMUGAMONG NAGSASAYAW:
Alam kong kapag lumapit ako nang tuluyan,
masusunog ako.

UMAANDAP-ANDAP NA ILAW-POSTE:
May mga pagkakataong kailangan nating magpasya.

GAMUGAMONG NAGSASAYAW:
Ngunit kaydilim ng lungsod! Kaylamig!
Kailangan ko ng kapirasong liwanag.
Iyon lamang, at maaari na akong pumanaw.

UMAANDAP-ANDAP NA ILAW-POSTE:
Huwag nating pag-usapan ang kamatayan.

6.

Kailangan kong magpatuloy.
Sapagkat malapit nang magliwanag.

7.

Gusto kong pagkasyahin sa iilang saknong
itong dambuhalang kadilimang dumaragan
sa kumikipot at kumikipot kong sulok ng lungsod.

Ngunit paano? Kung bukas, may maalala ako,
isusulat ko na lamang iyon sa lumang diyaryo,
sa likod ng kalendaryo, ibubulong sa mga ibon,

iguguhit sa hangin, at saka hihipan.
Aasa na lamang na babalik sa akin ito
bilang hininga, o ulan. Aasa na lamang

na maririnig mo ako. Gusto kong isigaw,
paulit-ulit, buong-lakas, ang iyong pangalan.
Gusto kong bulungan ako ng bintana

gamit ang nangangatal mong tinig.
Kayrami ko pang gustong sabihin,
ngunit sadya nga sigurong tungkol ito

sa mga hangganan. Gusto kong maglaho
ang lahat ng hangganan. Gusto kong
ipagbawal ang kamatayan.

Gusto ko nang pumikit, at dumilat
nang hindi nangungulila, nakaantabay
sa muling pagliwanag ng kalawakan,

at naririto pa rin, palagi,
umaalala.
-----------
written by Palance 2008 winner, Mikael de Lara Co

Prelude to the end…

of the beginning.

So our tears flowed

Without saying a word

Without thinking of our

goodbyes. It was a hug

most apt, a bandage

to our bleeding hearts.

The man talked about

Hope. Of wounded souls

And of once beating

But now suffering

hearts. The moment

was abruptly started.

A call. A message.

It was the end

of the beginning.

We are not going

To be together.

A series of flash

backs. Of misplaced

optimism. Of pats

on the back and silent

smiles. We knew

this was coming.

We just dreaded

That it’ll be

Too soon.

No letting go

Tears will flow

No more. Today

Is the day that we

Stand our ground.

I’ll see you at the end

Of this mocking

Road. I will hurry

Back to you, this

Is a prelude.

A prelude

To the end

Of the beginning

That never ends.

----------------------

To the ateneolaw2009 yahoogroup members.

To My batchmates.

To you who refuse to cry,

ako na ang iiyak para sa’yo.

Words of Melancholy for Neverland and an Ode to the Land on which I Finally Landed

In the beginning I was flying, over mountains, over

oceans and over your heart. I used

to enjoy fairy dust and foolish games. Yours was

the boat of the strange captain, the light of a heart

that was born from stars, a treasure

chest of happy thoughts. Yours was Neverland. A world

we on which we can never land. We floated…

and floated still. Until the gods said enough

and forcefully commanded that we

fall.

We never fell

together.

We

fell

apart.

------

So I have landed,

Bruised

Tired

Relieved

Relief did

come, in

a land so foreign

yet so familiar. I saw

a hand reaching for mine,

without thinking

but with great feeling

I reached out.

Instead of pulling

me up, he held

my hand and with a sense

of urgency sat beside me.

There was no invitation to fly,

nor to float.

There was

A promise

To stay.

CHAI[n?] TEA[r?] LATTE[r!]

It was one of those nights. She was alone, thinking of her “half-meants” and “almost love stories.” As she held her cup of tea, she felt it bring warmth to her unusually cold hands. One sip of her Chai Latte and immediately, she knew what she wanted. A flower of hope blossomed from deeply within her.

We

drink

our

coffee

in silence;

not having

to talk, meet

eye to eye

and interact
is sometimes

easier

and

less

complicated.
The unspoken words are chosen to be unspoken

because they are not mere words but emotions

guised in letters. I watch you purposely, carefully
memorizing how you move and not move. Pretending

to not feel my gaze, I assume, is your way of

protecting you and me. No US, no WE,

just you and me... forgotten. It's really just you.

If you let me, I will talk not through my mouth

but through my heart that silently shouts, "Fool!"

over and over. To be a fool is my comfort, pain is my

wall. There are moments when you're there

yet I don't feel you. I'd rather really
that you hurt me and be there than leave and

bring with you my ability
to feel and be felt.

Don't ever mistake me for sadness,

sadness is my friend.

I am not really alone.

I am with myself.

Go straight to my heart.

I have to write a happier verse.

Rhyme with me. We'll sing-song
our way to happiness -- together.