I bumped into Japhet this afternoon. Keri naman pala. It's all good. Basta.
Ayon sa kwento nila Pi at Ces, topakin ang mga tao kanina. I came to a conclusion na it must be because I wasnt there to make them feel happy. Ayy feelingera talaga.
Da best un kwento nila about sa pagpapanic ng mga tao dahil wala ako. Ito daw ang mga paraan na naisip nila para ma-contact ako. [Dahil nga my phone gave up on me] Laughtrip talaga.
Pero buti na lag naisip nila na imposibleng di ako dumating. At buti na lang naisip nila na nasa Starbucks lang ako. Hay naku, mga topak kayo!
1. Hanapin ang landline number ko sa directory. So nag-net sila.
2. Hanapin ang address ko sa net, pero mahihirapan sila dahil maraming Monsod sa mundo.
PERO AND PANALO AY....
3. Pumunta sa kanto na binabaan ko pag hinahatid nila ako at magtanong-tanong sa mga tricycle driver kung alam nila kung saan ang bahay ko.
Laughtrip. Popular kid e no?
Nasira ko din ang phone ni Mel. Un memory card ko yata ang may virus. Buti na lang binackup ko muna un memory ng phone nya bago ko tinransfer un mga contacts ko. Oh well. Shit ALWAYS happens.
Theo reporting later... STEP UP!! hehe. Let's go "Kapiling sa Palasyo" actors and actresses... Woohoo!
No comments:
Post a Comment